Babam.. Attığım adımın arkasında hep o ve ondan izler oldu. Her zaman ikili ilişkiler konusunda güçlü oldum, bir karar aldım ve önüme baktım, pişman olsam bile geri dönmedim dönemedim çünkü böyle yetiştirildim. Başıma buyruk, bazen babamı bile karşıma alırken yeri geldi toplumu ve kurallarını karşıma aldım, yine güçlü durdum çünkü öyle yetiştirildim. Hayatımı alt üst edebilecek güçte bir kararı alırken bile dönüp ona sorduğumda 'Ne yaparsan yap, arkandayım' dedi, hep. Düştüm, kalktım arkamı döndüm yine oradaydı. Hatalar yaptım, çok zor zamanlar geçirdim yanlışıma yanlış dedi ama yinede kararı bana bıraktı hep. İstanbul'da oku dedi, okumadım. Diyarbakır'da kaldığım için pişmanım dedim, böyle olacağını biliyordum ama olsun mutlusun dedi. Okulu bitirdiğim ilk ay iş ararken ve bulamazken onunla ağladım. Beni karşısına alıp 'eğer içinde tıp okuma isteği kaldıysa yeniden hazırlan 6 yıl daha öğrenci olabilirsin, baban arkanda yeter ki sevdiğin mesleği yap.' dedi. Kalp krizi geçirdiği o gece onu yoğun bakıma götürdüklerdinde sedyeye kapanıp ağladığım zaman 'Sorun yok, turp gibiyim ben' dedi gülümserken. Fotoğraf makinesi alacağım ve herkes bir hevestir geçer dediği zamanlarda bile o paramın eksik kalanını tamamlayıp makinemi aldı, fotoğrafçılığa başladığımda her kafadan bir ses çıkarken o 'mutluysan yap, sorun yok' dedi. Tüm dünya karşımda dururken o yanımda durdu. Çatışmaların arasında Sur'a gittiğim zamanlarda çok endişelendiğini ve 'lütfen gitme' dediğini hatırlıyorum. Tabiki yine de gittim. Geçen gün bomba patladıktan sonra tekrar uykularımdan sıçramaya başlayınca 'sana demiştim ama yinede bildiğini okudun, umarım artık biraz beni dinlersin' dedi, dinlemeyeceğimi bile bile :)
Korku filmleri izleyip uyuyamadığım gecelerde benimle beraber sabahladı, ergenlik dönemimde ki diz ağrılarımdan sabahlara kadar otururken başımda dizlerimi ovuşturdu. Bizim evde kadın erkek ayrımı olmadı hiç, babam bir gün bile elini kaldırmadı. Hatta kardeşim ergenlik dönemlerinde giydiklerime ya da seyahatlerime müdahale ettiği zamanlarda bile beni savundu, böylelikle özgür, daha girişken, tecrübeli ve kendi kararlarını kendi verebilen, hayatını şekillendirebilen bir kız çocuğu yetiştirdi.
Aldatıldım, terk edildim yeri geldi terk ettim. İkili ilişkilerimde hata kabul etmeyen, olsa da olur olmasa da olur diyen taraf hep ben oldum çünkü hayatımdaki baba rolü kızına sahip çıkan ve arkasında duran bir babaydı. Evlilik çok istediğim bir şey olmadı hiç, hatta doğru olduğuna inandığım insanı bulmayana kadar evlilik gibi bir düşüncemde yok. Çünkü babam hayatımı yaşamam, kariyer yapmam ve gezmem gerektiğini söylüyor hep, ve sadece gerçekten istersem evlenmem gerektiğini. Toplumun tüm 'okul bitti, artık evlilik çağın geldi' dayatmalarına karşın o, evlenip mutsuz olacağıma evlenmemem taraftarı. Böylelikle erkek egemenliğine,bir erkeğin himayesi altında ki kadına ve ilişkiye karşı, yalnızlıktan korkmayan,güçlü bir kız çocuğu yetiştirdi.
Kız arkadaşlarımın ilişkilerini gözlemlediğimde erkeklere çok bağlanan, onlar olmadan asla yaşayamayan,terk edilmekten korkan, hiç yalnız kalamayan, en ufak bir işini bile erkek olmadan yapamayan bireyler görüyorum çoğunlukla. Bunu biraz irdeleyince de babalarıyla olan ilişkilerinde ki zayıflıkların veya sorunların onları buna ittiğini anlıyorum. Bazıları baba hissiyatının eksikliğini bir erkeğe kör kütük bağlanarak yaşarken, bazıları da ciddi güven sorunlarıyla hiç bağlanamıyorlar.
Ebeveyn olmak zor. eline bir hamur verip onu istediğin şekle sokmanı istiyorlar, bilerek ya da bilmeyerek. Geçen gün bir yazı okudum, bebek her ağladığında ona meme verirseniz büyüdüğünde de strese girdiğinde veya bir sorunla karşılaştığında yemek yeme ihtiyacı hissediyorlarmış, demek canım sıkkınken yemeğe sarmamın temelinde bu varmış. Birde anne babası tartışan çocuklar sevgi gösterme şeklinin tartışma odaklı olduğunu düşünürlermiş. İkili ilişkilerimde ki hoyratça tartışmalarımın altında da bu yatıyormuş demek. Dediğim gibi aslında attığımız tüm adımların arkasında çocukluğumuz, anne babamız ve toplumun dayattıkları var.
Bütün bunları geçen gün bir arkadaşımla konuşurken bana bir film tavsiye etti; 'Babalar ve kızları'. Bugün oturup izledim ve tek kelimeyle ba-yıl-dım! İlk fırsatta, hatta fırsatınız yoksa bile mutlaka bir araya sıkıştırıp izleyin derim. Beni çok etkiledi, hatta bayağıda ağlattı. Bir dahaki sefere de babamla izleyeceğim.
Başkalarının hayatlarında bıraktığınız izlerin farkında olarak ve huzurla kalın!
